Het brengen van een Koninkrijk dat er nog niet is….
You are here: Home \ Blog \ Het brengen van een Koninkrijk dat er nog niet is….
3 januari 2018 - 17:21, by , in Blog, No comments

Even voor de record, we brengen het Koninkrijk van God omdat het er nog niet is. Jezus verkondigde het toen Hij op aarde was, te midden van een geïnstitutionaliseerd Jodendom dat het contact in veel opzichten kwijt was geraakt met de God die ze dachten te dienen. Het werd dus niet met open armen ontvangen. Herodes zat zeker niet op een andere koning te wachten. Liever vermoordde hij alle jongens tot twee jaar oud, dan ruimte te maken voor een nieuwe. Wacht onze wereld vandaag wel op de doorbraak van Zijn Koninkrijk? Want wel of niet, dat was Jezus missie, en hoe dan ook, onze opdracht.

Door Gods Geest in ons brengen we recht omdat er vaak onrecht is. We brengen genezing omdat er ziekte is, verschrikkelijke ziekten. We zetten gevangenen vrij omdat er (geestelijk) gevangenen zijn; we brengen goed nieuws omdat goed nieuws nodig is. We brengen vreugde omdat er verdriet is. We brengen hoop aan de gebrokenen omdat die er nog volop zijn. We verbinden de wonden van degene die lamgeslagen zijn, liefde waar er haat is. En dan de laatste vijand, de dood, is er nog volop. Daarvoor komt Jezus zelf terug.

Dit betekent voor ons dat het Koninkrijk er is, maar het is er ook nog niet. Het moet steeds gebracht worden. En de brengers van het Koninkrijk hoeven niet te verwachten dat ze met open armen verwelkomd gaan worden. Er zijn gevestigde autoriteiten, zeg maar de Amalekieten en Perizzieten, die er niet op zitten te wachten. De weg van het Koninkrijk komt soms op de rug van een ezel, kan gevaarlijk zijn en is niet geheel logisch naar menselijke maatstaven. Het is zeker niet in een gouden koets naar binnen te brengen. Ook niet eens in je eigen kerk altijd even vrolijk verwacht.

Jezus kwam overal opstand tegen, terwijl Hij Zijn Koninkrijk introduceerde. Hij moest ervoor sterven. Een unieke missie, volbracht door Hem alleen. Paulus droeg Zijn boodschap verder. Hij kreeg er zweepslagen voor, leed honger, werd uitgespuugd, verraden door volksgenoten en aan vreemdelingen gelijk. Hij was eindeloos in gevaar, lees 2 Korinthe 11 er maar op na. De ‘rose garden’ die ooit beloofd werd, bleef uit.

Als navolger vergat ik deze waarheden recentelijk en viel in teleurstelling. Waarom slaagden mijn plannen niet? Ze leken zo op Gods Koninkrijk afgestemd? Waarom zo moeilijk? Na worstelingen, en na gerammel aan de hemel, begon ik het opnieuw te begrijpen. Het antwoord is simpel – er is een vijand die dit Koninkrijk niet wil. Het kostte de Meester veel, het gaat jou en mij ook kosten, want het Koninkrijk is nu net zo min welkom dan toen. De enige weg erdoorheen is onze ogen gericht te houden op de Koning. In verwachting dat Hij het gaat brengen op Zijn manier.

Denkend weer aan die Koning, overwin ik weer mijn gezichtverlies. Hoe Hij standhield wordt ons voorgehouden als de Weg die wij moeten gaan. Hij was niet van het hier en nu zoals onze generatie, Hij keek verder naar de vreugde die voor Hem in het verschiet lag, niet toegevend aan de dwang van de instant bevrediging. Ik zie het lang niet altijd, maar het bemoedigt mij ook om te denken dat toen de Israëlieten aan het strand voor de Rode Zee stonden, God een weg open maakte die onverklaarbaar was. Ze waren de moed al aan het opgeven “waren er soms in Egypte geen graven, dat u ons hebt meegenomen om in de woestijn te sterven?” Maar de zee ging splijten. Hier zit een grote les in – open the eyes of your heart, want waar wij naartoe gaan is net even anders dan wat we zien of verwachten vanuit het oogpunt van de mens. “Wees niet bang” zei Mozes…”Dan zult u zien hoe de Heer vandaag voor u de overwinning behaalt”. (Ex14:13)

Volop in de leer, gaan we door, omringd door een “menigte geloofsgetuigen.”

sue Wierenga
About author:

Geef een reactie